Dziady część trzecia
Ważną częścią Dziadów Adama Mickiewicza, jest część trzecia, dedykowana wszystkim męczennikom, którzy byli torturowani, a nawet oddali życie za ojczyznę oraz swoich kolegów. Dziady część trzecia zaczynają się w celi więziennej. Dawniej znajdował się tutaj klasztor bazylianów. Przebywa w niej Gustaw, który był przetrzymywany i torturowany, w trakcie prologu, dowiaduje się iż wychodzi na wolność. Podczas trwania sceny więziennej widzimy więźniów w celi Konrada, podczas wigilii. Przy okazji było to powitanie nowego więźnia Żegoty, który pomimo tego iż nie był uwikłany w spiski przeciwko carowi został zesłany do więzienia. Wszystkie aresztowania nowych więźniów, były tylko i wyłącznie kaprysem senatora Nowosilcowa. Uczestnicy spotkania opowiadają o warunkach w których byli przetrzymani, o tym jak potwornie smakowało jedzenie, o głodzie, który powodował osłabienie. Wspominali także o kibitkach które wywoziły ludzi na Syberię, w których widzieli swoich znajomych. Żegota opowiedział także przypowieść, o diable który chciał zniszczyć ziarno wydane przez Boga. Postanowił je więc zakopać pod ziemią. Okazało się jednak iż ziarno wyrosło i wydało jeszcze większy plon. Konrad pod wpływem emocji, wygłosił tak zwaną mała improwizacje, miał on wizje w której był orłem i leciał wysoko nad ziemia, chciał też zobaczyć wizję Polski w przyszłości, lecz przeleciał nad nim wielki, czarny kruk. Tak kończy się pierwszy rozdział trzeciej części Dziadów.